Big-Mac inhoudsopgave als aanwijzer

Hoogste aanlokkelijke inhoudsopgave die we geleerd hebben is de Big Mac. Met deze inhoudsopgave kun je ettelijke aardige zaken verrichten. Wat je over het product persoonlijk vindt is bij deze exercitie dan ook niet zo van waarde.

Economist

Dat het bekende weekblad de Economist de Big Mac inhoudsopgave ontwikkeld in ‘86, en dat die inhoudsopgave nog altijd serieus wordt bijgeboekt en uitgegeven, toont wel aan dat het meer is dan een grap. De inhoudsopgave is geen correcte informatie, maar geeft een aantrekkelijke beschrijving van de koopsterkte- en wisselwaardegroei.

Koopkrachtverschil

De leer van het koopkrachtverschil(KKP) bepaalt dat de wisselwaarde zich op langdurige periode naar stand aanzetten, waarbij het tarief in een winkelmandje koopwaar in meerdere landen gelijkmatig is.

Welk winkelmandje?

Maar vind maar dergelijk winkelmandje dat (praktisch) allerwegen beschikbaar is. In ‘86 kreeg Pam Woodall, een redactrice van The Economist, de geniale inval dat echter dergelijk winkelmandje niet simpel is te vullen, maar er wel grondig een ruimverspreid en goed in overeenkomst met Amerikaans product voor de maatschappij voor handen is. Big Mac uiteraard. McDonald’s is immers bijkans overal algemeen bekend en koopt plaatselijk in. Daarmee geeft deze giganthamburger een fatsoenlijke beschrijving van de prijsgroei in een specifiek land.

Kostprijs?

De argumentatie is dus dat gelijk de Big Mac in Europa € 2 kost en in de VS $ 2,50 dat de wisselwaarde euro ten opzichte vanuit de dollar 1,25 moeten te zijn. Deze wisselwaarde zal niet onmiddellijk beginnen, maar de bedoeling zal er zijn volgens de leer van de KKP. Door een dergelijke eenvoudige som kun je opmerken of een geldstuk sterk over- of onder gerespecteerd is. Daarenboven verstrekt het een inval uit de ontwikkeling van prijsverhoging.

Een gelijkenis

Omdat nog niet elk groot werelddeel, zoals onder andere China, even pienter is met zijn prijsverhogingcijfers en de koersgroei daar onecht is, kan de Big Mac index wel een impressie geven over de echte groei. Getallen uit de voorjaartijd van ‘07 geven onder andere aan dat de Chinezen herleiden slechts $1,26 betaalden voor een Big Mac die in de VS $ 2,90 koste, anders gezegd ruim 56% geringer voor gelijk koopwaar. In Europa kostte het ongeveer 2,75$.

Werktijdeninhoudsopgave

Aan de hand van Big Mac is er ook een werktijdeninhoudsopgave onderlegd, die aantoont hoe lang je in een specifiek land moet zwoegen om een Big Mac te kunnen aankopen. Ook daar is overvloedig over te spreken. Enorm opmerkelijk zijn het buitengewoon uiteenlopen tussen landen. Voorjaartijd ‘07 moest je in de Colombiaanse hoofdstad Bogotá 1 uur en 37 minuten arbeiden voor 1 Big Mac, echter je identiek in Tokyo kon aanschaffen slechts 10 minuten arbeid. Met andere woorden afwijking van 87 minuten ofwel ongeveer 90%.

Juli ‘08- september ‘08

Eind zevende maand ‘08 bedragen een Big Mac in de Verenigde Staten $ 3,57 en in het eurostreek € 3,37. Zodoende: € 3,37/$ 3,57 = 0,94€/$. Dit zwicht aardig af van effectieve wisselwaarde van plusminus € 0,70. Een afwijking van maar liefst 24 eurocent. Op voet van de Big Mac inhoudsopgave is de dollar op dat ogenblik bijna 25% onderschatten en zal dus een inhaalsprong moeten maken. En wat zien we in de negende maand 2008: wisselwaarde verhouding komen op intussen precies 0,70. Amai?!

Meer:

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*