De schone schijn van spaarproducten

Op dit moment maakt de Vereniging Eigen Huis haar mening bekend na een grootschalig analyse naar de woekerpolissen. De Vereniging komt tot het besluit dat verzekeringsagenten de woekercontracten nog steeds voorstellen als een of ander spaarproduct.

Nog even de achtergrond

Beleggingsverzekeringen zijn op de voorgrond geraakt na een uitzending van Radar. Daarin werden de hoge kosten voor deze producten als de schuldenaar aangewezen voor de negatieve resultaten. Ook de AFM (Autoriteit Financiële Markten, lees de waakhond van de Overheid) wou hun zegje doen. Zij kwamen tot het besluit dat beleggingsverzekeringen “kostelijk, ingewikkeld en ondoorzichtig” waren. Gemiddeld gaat zo een 40% van iedere gebruikte euro (of vroeger gulden) op aan kosten, commissies en bonussen. De overige 60% wordt gebruikt in effecten of andere producten. De winst is daardoor veelal veel minder dan wat de gebruiker bij het afsluiten werd beloofd.
Recent onderzoek
De VEH komt nu tot de slotsom dat niettegenstaande alle reclame en het vooraf bekendgemaakte onderzoek, verzekeraars deze zaken nog altijd presenteren en dat onder de meest gekke namen. Dit alles – natuurlijk volgens de VEH – om de gebruiker om de tuin te leiden.

Nu mankeert het de verzekeringsagent absoluut niet aan vindingrijkheid. Wat zou je denken van benamingen als Beleggingsvrij Sparen, Winstvastplan, Safe Hypotheek of Inlegzekerpolis. En je schrikt toch ook even op wanneer je merkt dat Klachteninstituut Financiële Dienstverlening (KiFid) op haar website een opsomming heeft opgenomen van 1200 producten die als beleggingsverzekeringen moeten doorgaan.

Geschiedenis

Deze openbaring is natuurlijk niet bevorderlijk voor het vertrouwen om tot de aankoop van een dergelijk product over te gaan. En het is absoluut af te keuren wanneer de alombekende gladde verzekeringsjongen je in een mum van tijd een dergelijk product probeert aan te naaien, terwijl je er niet om gevraagd had en absoluut ook niet kan gebruiken. Maar een instelling is in dit ganse verhaal ongemoeid gelaten : DE OVERHEID.

Deze verzekeringen kenden vanaf het midden van de jaren negentig een grote doorbraak. Nadat men met veel tamtam en tromgeroffel de Spaarloonregeling lanceerden, werd deze verzekering even bekend als lijfrenteverzekeringen. Het was perfect mogelijk je spaarloonbedrag te gebruiken voor het afsluiten van een verzekering met lijfrenteconstructie, waarmee je op pensioengerechtigde leeftijd een fijn extraatje op je pensioen kon kopen. De Nederlandse bevolking is toen met zijn allen op dit soort verzekeringen overgeschakeld. Het spaarloonbedrag verminderde op de verschuldigde taksen, terwijl tevens de lijfrentepremie op de belasting in mindering kon gebracht worden. Werd er bijvoorbeeld een 100 gulden bruto per maand in het contract gestopt , dan bleek dat uiteindelijk maar zo’n 20 gulden te kosten. Ik ken de exacte getallen niet, maar van het geschatte aantal beleggingspolissen van 6,5 miljoen is zeker de helft gesproten uit deze spaarloonregeling.

Wanneer bleek dat dit een succes ging worden kreeg de Overheid plotseling een pak minder belastingsgelden binnen dan wat ze verwacht hadden (en dus begroot en dus vast uitgegeven). Dat was zeker niet de bedoeling. Daarom werd in ambtelijke creativiteit de levensloop in het leven geroepen en werd het spaarloon daardoor voor een deel tenietgedaan. Omdat de gebruiker plotseling 60 gulden voor de akte zelf moest ophoesten, werd het minder aantrekkelijk. De verzekeringscontracten werden vervolgens allemaal premievrij gemaakt en staan nu nog ergens bij de verzekeringsagenten in de onderste lade verstoffen. Daarmee heeft de Overheid de weg vrijgemaakt voor een enorme kapitaalvernietiging waar geen haai naar kraait!

Zijn we dan allemaal in de val gelopen?

Dat is hoe je dat bekijkt. Heb je op je bedrag reeds een aanzienlijk belastingvoordeel gehad, dan wordt de schade waarschijnlijk beperkt. Maar ondertussen premievrij maken kost enorm veel geld. Kosten, die normaal gezien bestemd zijn voor de komende, worden plotseling ten laste van de waarde gebracht. En dat scheelt. En uiteraard stel je de maatschappijen aan de kaak die je een rendement voorspiegelen van ruim 10% per jaar, terwijl je op kousevoeten kunt aanvoelen dat dit absoluut niet vol te houden is en zeker geen dertig jaar. En als je enkel voor het vermogen wil gaan, dan ben je beter af door enkel maar te sparen of een afzonderlijke beleggingsrekening te openen. Maar hou wel voor ogen dat de spaarrente (thans zo’n 3,5%) wel hoger moet liggen dan de som van de vermogensrendementsheffing van 1,2% en de inflatie want anders vermindert je geld jaar na jaar in waarde. Van vermogensopbouw is dan ook geen sprake meer.

About the Author

>